10 . بنى اسرائيل / 97 ، نيز جوامع الجامع ، ص 260 . - م . 11 . مفردات راغب ، ص 326 . نيز بنگريد : پانوشت پيمان ( 287 / الف ) « صرف و عدل » . - م . 12 . سورهء كهف / 50 ؛ نيز جوامع الجامع ، ص 267 . - م . 13 . سورهء فاطر / 6 . - م . ( 1 ) ( 282 / 1 - 2 ) نامه‌نگارى عبد اللّه بن عبد اللّه مدائنى با أبو بكر الأكوع الحوالى ص 164 ( به نقل از تاريخ ناشناخته ) . عبد اللّه بن عبد اللّه مدائنى به أبو بكر ، نامه نوشت و از او درخواست كرد كه به وى اجازه دهد تا با نجرانيان به سوى مردم صنعاء رود . متن نامه در دست نيست . أبو بكر به وى نوشت : به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر از عتيق ( 1 ) بن عثمان جانشين پيامبر خدا ( ص ) به كافران صنعاء : تندرستى و دور ماندن از گزند ، از آن كسى است كه پيرو راستى گردد . بىشك ما نيكوترين رفتار را با شما در پيش خواهيم گرفت . خداوند ، محمد را « همراه با راستى و آيين حق ، بر انگيخت تا به رغم مشركان ، آيين وى را بر همهء آيينهاى جهان ، چيره گرداند » ( سورهء الصّفّ 61 / 9 ( 2 ) ) . اين سخنى است ، به حقيقت ، راست و وعده‌اى است ، به راستى انجام‌پذير . چنانچه مردم فرمان خدا را ناديده گيرند ، خداوند خود آن را فرو نخواهد گذاشت و هر امتى را عذرى بوده كه به سهل انگارى پيرامون آن گشته ( و بدان متعذّر شده است ) ( 3 ) . آنكه رست ، رست و آنكه تباه گشت ، تباه گشت . شما به دليل اسلام آوردن و گرايشتان به آن ، در نظر من از آن كسانى بوديد كه مىگفتم : به يارى ايشان با از دين برگشتگان ، پيكار خواهم كرد و هيچ كس را با آنان توان كارزار نخواهد بود . از ايشان مىتوان اميد ياورى داشت ؛ ولى نمىتوان با آنان به دشمنى برخاست . برخى از شما در آشوب أسود عنسى با وى بوديد و خداوند ، شما را از گزند آن فتنه دور داشت . سپس معاذ جبل نزد شما آمد و به دعوت وى پاسخ گفتيد . پس از آن مهاجر به سوى شما آمد و تا پيامبر اسلام زنده بود وى با شما به سر برد . چون پيامبر درگذشت ، به وى اعلام جنگ داديد و او را به